شهيد گمنام

Tue, 07 Jul 2009 16:58:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

سلام برادر شهيدم .

نامت چه بود ؟ نمي دانم .فراموشم شده است.اين حوالي جايي هست که چند آشناي غريب يا چند غريب آشنا خفته اند ونظاره گرمان هستند . همين جا که هرگاه غم تمام دنيا روي دلمان مي نشيند مي آييم و سبک مي شويم.

اما گفتم اسمت را نمي دانم ! تعجب نکن تقصير من نيست. اصلا اين روزها خيلي ها اسم شما را نمي دانند . ازين بالا تر را هم بگويم ؟ اصلا بگذار اين را هم بگويم که چه خوب است فراموش شده ايد يا حداقل از شما اسمي در ميان نيست تا مواخذه شويد .

نپرس که چرا مواخذه . آخر گفته اند که شما زنده ايد و ميبينيد . خيابان هاي شهرمان را مي گويم .اين بار شعار نيست . اوضاع شهرمان را بعد از انتخابات مي گويم. شما و دوستانتان متهميد به خيانت ، به خشونت ، به اشتباه و مفت خوري . باور کنيد برايم بسيار سخت است گفتنش . اما بايد بگويم ، بايد بدانيد که چرا فراموش مي شويد . خنده ام ميگيرد وقتي که بسيار راحت کنار گذاشته مي شويد . اين روزها در تجمعشان از کساني به عنوان شهيد ميکنند که يا وجود خارجي ندارند يا با شما 180 درجه فرق دارند ...

بگذريم. برادر شهيدم ! اين هفته هم آمدم . چه بهانه ي خوبي است هيئت . حداقل به بهانه ان هم که شده به اين مکان آشنا مي آيم و پنهاني با شما صحبت مي کنم . پنهاني اسمتان را هم ميدانم ، بگذار پنهاني هم بگويم .تو شهيد گمنامي، فرزند فاطمه . تو شهيد گمنامي ، فرزند روح الله...

به هيئت مي آيم و ... .

نامه

Sat, 05 Jul 2008 02:38:00 GMT

نامه‌اي به يک دوست...

نمي‌دانم چرا آسمان بخيل شده است؛ نمي‌بارد!

مردم، جمعه‌هاي خودشان را به چند خنده‌ي تلخ مي‌فروشند. هيچ حادثه‌اي ذائقه‌ها را تغيير نمي‌دهد. مثل اينکه همه، سنگ و چوب شده‌ايم. عجيب است! دامادها از حجله مي‌ترسند. عروسي‌ها را در کوچه‌هاي بن‌بست مي‌گيرند...

پيشکش به آنان که با آرزو زيستند

و از درس انتظار

يک جمعه غيبت نکردند

با خون دل نوشتم، نزديک دوست نامه

اِنّي رَأيتُ دهراً مِن هِجرِکَ القيامه

سلام؛

حال من خوب نيست، اما هميشه براي سلامتي شما، شمع روشن مي‌کنم. مدتي است که همه را از خود بي‌خبر گذاشته‌ايد.

حتما مي‌دانيد که پدربزرگ مرد. براي پدر هم نفسي بيش نمانده است. جمعه‌ي پيش، سخت بيمار بود. از بستر بر نمي‌خواست. چشم‌هايش، پشت پنجره افتاده بود. قلبش تا لب‌ها بالا آمده بود، و همان‌جا مي‌تپيد. زمزمه مي‌کرد. مي‌گفت

دوست را گر سر پرسيدن بيمار غم است

گو بران خوش، که هنوزش نفسي مي‌آيد

مادر و مادربزرگ، خيلي بي‌تابي مي‌کنند. هر سال که نرگس باغ شکوفه مي‌دهد، آنها هم به خود وعده مي‌دهند که امسال مي‌آيي...

مادر، ديگر خانه‌داري نمي‌کند. معلم شده است. دعاي عهد، درس مي‌دهد؛ به ماهي‌هاي حوض. زنگ‌هاي تفريح، سماور را آتش به جان مي‌کند و حافظ مي‌خواند. انتخاب غزل را به خود حافظ مي‌سپارد. هميشه مي‌گويد: حافظ، مگر همين يک شعر را دارد؟ بعد مي‌خواند:

مژده اي دل که مسيحا نفسي مي‌آيد

که ز انفاس خوشش بوي کسي مي‌آيد

از غم هجر مکن ناله و فرياد که دوش

زده‌ام فالي و فرياد رسي مي‌آيد

اين از خانه؛ دو سه جمله‌اي هم از روزگارمان برايت بنويسم.

نمي‌دانم چرا آسمان بخيل شده است؛ نمي‌بارد!

زمين سنگدلي مي‌کند؛ نمي‌روياند.

ماه و خورشيد، چشم ديدن همديگر را ندارند.

خيابان‌ها پر از غول‌هاي آهني شده‌اند.

کوچه‌ها امن نيستند.

مردم، جمعه‌هاي خودشان را به چند خنده‌ي تلخ مي‌فروشند.

هيچ حادثه‌اي ذائقه‌ها را تغيير نمي‌دهد.

مثل اينکه همه، سنگ و چوب شده‌ايم.

عجيب است! دامادها از حجله مي‌ترسند. عروسي‌ها را در کوچه‌هاي بن‌بست مي‌گيرند.

اذان، رنگ پريده به خانه‌ها مي‌آيد.

نماز، زمين‌گير شده است.

رمضان، مهمان ناخوانده‌اي را مي‌ماند که سرزده، بزم مردم را بر هم مي‌زند.

از روزه در شگفتم که چرا، افطار را خوش نمي‌دارد.

حج، هزار زخم از خار مغيلان بر تن دارد.

جهاد، بهانه‌گير شده است.

آدم‌ها، کيسه‌هايي پر از خمس و زکات، به ديوارهاي گورشان آويخته‌اند.

نپرس موريانه‌ها، چه به روزگار مسجد آورده‌اند.

از همه تلخ‌تر اين که، عصرهاي جمعه، دلم نمي‌گيرد

شنيده‌اي ديگر کسي پاي شعرهايش، تخلص نمي‌گذارد؟ و شاعران، يعني زمين خوردگان وزن و قافيه؟

نمي‌دانم وقتي اين نامه را مي‌خواني، کجا ايستاده‌اي. هر جا هستي، زودتر بيا. از بس شما را نديده‌ايم، چشمانمان هرزه شده است. بيم دارم اگر چندي ديگر بگذرد، ندبه خوان‌هاي مسجد، پيرتر شوند.

آدم‌ها همه دير باورند و زود رنج. بهانه مي‌گيرند. مي‌گويند: "او نيز ما را فراموش کرده است". اما من مي‌دانم که شما، همه را به اسم و رسم و نيّت، به ياد داريد.

دوست دارم باز برايت بنويسم. اما يادم آمد که بايد به گل‌ها آب بدهم. مادرم گفته است، اگر به شمعداني‌ها آب بدهم، آنها براي آمدن تو دعا مي‌کنند. راست مي‌گويد. از وقتي که مرتب آبشان مي‌دهم، دست‌هاي سبزشان را رو به آسمان گرفته‌اند.

هنوز هم تفأل مي‌زنم. پيش از نوشتن اين نامه. آمد:

ديري ست که دلدار پيامي نفرستاد

ننوشت سلامي و کلامي نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

پيکي ندوانيد و سلامي نفرستاد

رضا بابايي

اين الرجبيون

Fri, 04 Jul 2008 04:52:00 GMT

خيالک في عيني و اسمک في فمي؛
و ذکرک في قلبي, الي اين اکتب.

خيال تو مقيم چشم است
و نام تو از زبان خالي نيست
و ذکر تو در صميم جان جاي دارد.
پس نامه پيش کي نويسم؟

اين الرجبيون

هيئت الشهدا

شهيد گمنام

خرين مطالب

نامه

اين الرجبيون